Bu şekilde başarıya ulaşmayı başarmış ve diğer tarayıcılardan öne çıkmaya başarabilmiş Firefoxu kendim de kullanıyor ve yeri geldiğinde arkadaşlara/müşterilere bile öneriyorum. Love mark dedikleri sanırım bu olsa gerek.

Yine aynı firefox, yeni sürümü olan 3 için kampanyalara başlamış bile. Bu kampanyaların arasında Guinness rekorlar kitabına girmekte var. Yani, firefox 3′ü 24 saat içinde en çok indirilen yazılım olmasını istiyorlar.

Bende bir firefox kullanıcı olarak bunu destekliyor ve o gün bu yazılımı indireceğimi buradan size duyuruyorum.

Sizde kayıt olmak için buraya tıklayabilirsiniz.

Ve hala Internet Explorer kullanıyorsanız mutlaka Firefox‘u denemelisiniz.

{ başlık için özür dilemek istiyorum, çok kaba oldu farkındayım }

Biraz daha tv izlemek zorunda kalırsam a milli futbol takımımız elensin isteyeceğim.

Bu sıkıntımı izah edeyim, efendim okuduğum sözde bilgi yönetimi bölümünün geçen hafta sonu finalleri olduğu için evde geçirmek üzere bol bol vaktim oldu. Nitekim bende her zaman böyle fırsat yakalayamadığımdan, Garfield tadında 2 gün yaşarak keyfini çıkardım.

Garfield tarzında yaşarken haliyle yemek ve uyku gibi temel ihtiyaçların ardından tv izleyecek epey vaktim oldu. Zaten Lost 4.sezon finalini yaptı, 8 aylık bir ara verdi ve ben bu 8 ayda ne izlerim diye düşünmekle zaman zaman boğuşurken serseri mayın gibi türk kanallarının kucağına düştüm. Düşmez olaydım…

Türk medyasıyla ilgili ciddi problemlerim var. Aslında bunu apayrı bir yazıda değerlendirmek ve içimi dökmek isterim ama sanırım biraz çıtlatsam zararı olmaz. İpe sağa gelmeyen diziler, yanlı haberler, magazin turları ve acurun programı dışında hiçbir şey yok. Bi beklentim de yok, izleyeceksem sadece ntv açık olsun yeter diyen biriyim. Bir süre yine bunu dedim ama zaping konusundaki eski hızımı da denemedim değil.

Denedim de ne oldu? Sinir hastası modunda bir izleyiciye dönüştüm.

Bildiğiniz üzere, A milli futbol takımımız Euro 2008′e katılmaya hak kazandı ve yakında maçlar başlayacak. Her dönem alışığız, coca colanın ya da diğer yabancı firmaların “biz” temalı reklamlarına. Ama anladığım kadarıyla bu aylar biz izleyiciler için daha bi’ zor dönem olacak gibi. Sağ baştan sayıyorum; Ülker, Turkcell, Coca Cola, Türk Telekom ve niceleri. Bunların reklamlarından tiksindim.

Öncelikle Türk Telekom. Başarılı ve güldüren Cem Yılmaz reklamlarının ardından nasıl yaparız da bi reklamla tv karşısındakileri çıldırtırız diye düşünmüş, sanırım sonuç olarak futbolcuların annelerinin konuştuğu reklamı uygun görmüş. Bi tek ben mi rahatsız oldum bilmiyorum ama, bu reklamdan kaçışta yok. Zap rekoru kırdığım saliselerde bile bu reklama 3-4 kez denk geldim. Kesinlikle çok saçma, olmamış bir reklam bu.

Bu facia reklamdan kaçarken araya Ülker reklamları giriyor, ondan da kurtulunca karşıma Turkcell reklamları çıkıyor. Gerçi turkcellden de alışığız, aptalca bi tavuk konseptini bile hala sürdürebiliyorlar. Ben hala tavukla turkcellin, celloların bi bağlantısını kuramıyorum o ayrı.

Benim gibi minimum düzeyde tv izleyen birini bu kadar zorlamaya devam ederlerse, destek yerine ters tepip milli takıma karşıt bi’ birey olacağımı buradan ilan ediyorum.

Rusyayı tutarım, bu potansiyel bende mevcut.

Seviyorum Rus bayan taraftarları, elimde değil.

Medya haliyle eline bu kadar çok malzeme veren bu haber içeriğini de boş çevirmedi, çeşitli sayfalarda ve yerlerde “çarşı kendine de karşı” tadında haberler yaptı. Bir Beşiktaşlı olarak bu konuda bir şeyler söyleme gereği duyuyorum. Şöyle ki;

Semt takımı taraftarı olmanın ruhunu taşıyabilen, bunu da tüm Türkiye’ye kabul ettirmeye başaran bir taraftar grubundan bahsediyoruz. Özellikle son 5-6 yılda, yani Beşiktaş’ın başarısız olduğu bu dönemde bununla ters orantılı olarak tüm Türkiye’de ve Dünyada çok geniş kitleye ideolojisini benimsetmenin yanı sıra yaptığı ve itiraz ettiği konularla kendini diğerlerinden ayırdı.

Gerçekten başka bir zevktir. Futbolu sevin ya da sevmeyin, Beşiktaşlı olun ya da olmayın. Hiç fark etmiyor, boğaza karşı İnönü stadyumunun büyüsü ve bütün stadın takıma destek olması, bunun yanı sıra yeri geldiğinde eğlenmesini bilmesi. Bu yazıyı okuyan sen, bu atmosferi hiç solumadıysan mutlaka ölmeden önce yapılacaklar listene eklemelisin.

Ne diyordum, Çarşı yaptığı eylemlerle adından çok söz ettirdi. Toplumsal olaylara karşı duruşu ister istemez futboldan alakasız kişilerin bile ilgisini çekti ve dikkatleri üzerine topladı. Bu hem iyi, hem de kötüydü. Medya haber malzemesi olarak bunu kullanmanın yanı sıra, Beşiktaş’ın olası başarısızlıklarında yine Çarşıya yükleniyordu.

Her neyse, bütün bu bilgiler çarşıyı sadece isim olarak duyanlar için bir özetti.

Sonuçta Çarşı büyüdü, ama kendini yine büyük ölçüde korudu. “Taşeron değil neferiz” mottosunu aslında tam anlamıyla uyguladı. Kendi içindeki hiyerarşiden ve duruşundan ödün vermedi. İstese sadece Beşiktaş’a lisans hakkı verip satılan ürünlerden çok iyi bir gelir elde edebilir, bununla da tepki çekmezdi. Yapmadı, üstlerine yapıştırılan onlarca etikete bile ses çıkarmayıp en iyi bildiği şeyi yaptı. Beşiktaş’a destek olmayı bildi.

Fakat artık bütün Beşiktaşlılığın üstünde bir isim olarak anılması, her kongre dönemi suçlanması, toplumdaki kötü alışkanlıkların hedefi olarak gösterilmesi işin ne derece büyük bir problem olduğunu aslında gösteriyordu. Nitekim artık öyle olmayacak.

Artık çarşı yok, evet hala yok sananlar için söyleyeyim oradaki insanlar asla bu tutkularından vazgeçmezler. Ne olur? Sadece kapalıda çarşı olarak anılmazlar, Beşiktaş taraftarı olarak imlenirler. Deplasmana giderler, bu sefer çarşı olay çıkartıldı denilmez.

İşte bu noktada çarşının feshedilmesine üzülmedim, ama sevindiğimde söylenemez. Yapılması gereken en mantıklı şey yapıldı, gerektiği yerde çarşı durduruldu.

Kimse boşuna kendini üzmesin, bu konu hakkında polemik yaratmasın.

Bilen biliyor, bilmeyen de zamanla görecek ki bazı şeyler bitti denilince bitmez.
Çarşı her zaman kendine karşıydı, lafta olmadığını da somut olarak bir kez daha göstermiştir…

Bu durumlarda top hep bana bir şekilde geliyor, ayağıma yaklaşıyor. İşte o an çocukların kafaları 30derece yukarı doğru bana baktığını görüyorum ve… Ve, işte o an o çocuklar senden topu geri bekliyorlar.

Ama bu çocuklar asla topu normal şekilde geri almak istemezler. Senden 1-2 artistik hareket eşliğinde topu alıp, maçlarına devam etmeyi umarlar. Top sektirme, akabinde topu ensende 3 saniye durdurma gibi tvde gördükleri yıldız oyuncuların yaptığı hareketleri yapmanı beklerler. Beklerler de, ben bunları yapamıyorum ki.

İşte bu benden bekleneni yapma sorumluluğu beni çok yoruyor, mümkün mertebe uzak durmaya çalışıyorum. Evet, ufak şeyleri dert edebilen bi’ insanım sanırım…

Türkiye’de son günlerde çok popüler bir konu var. Youtube’un engellenmesi.

Aslında her şey aylar önce sinyal vermeye başladı. Önce wordpress, sonra youtube, sonra google groups birer birer sansüre maruz kaldılar. Google’ın Türkiye ofisinin çalışmaları sayesinde Google’a bağlı siteler çok uzun süre kapalı kalmasa da, wordpress epey süre devre dışı kalmıştı. Şu an youtube hariç hepsi açık durumda.

Sansürün sebeplerini irdelemek gerekirse wordpress Adnan Oktar yüzünden, youtube Atatürk’e hakaret içeren videolar sebebiyle engellendi ve engellenmeye devam ediyor. Bahsi geçen 3 sitede kullanıcı tarafından içerik girilerek büyüyen ve gelişen siteler olmasına karşın yargı karşısında hepsinin cezası aynı idi; Türkiye’den erişimin engellenmesi.

Evet, youtube diyordum ve bu örneğimin üzerine düşmeye devam ediyorum. Şu ana kadar sanırım 5 kez youtube çeşitli sebeplerle engellendi. Ve bence istenen kıvam bulunduğumuz zaman itibariyle hazır hale getirildi. Neydi bu kıvam?

“Sansürle Yaşamayı Öğrenmek”

Bu sitelerin hepsinin kapatılması bize sadece bununla yaşamayı öğretti. Youtube engellendiği ilk zamanlarda herkesin derdi siteye nasıl erişebilirim olmuştu. OpenDns tarzı uygulamalarla büyük bir kitle sansürü geçti, rahat rahat videolarını izledi ve keyfini çıkardı. Ama hala bir kesim izleyemiyor, o üç ünlemli hata sayfasıyla karşılaşıyorlardı.

Ancak 3. seferden sonra olaylar böyle olmadı. Haliyle youtube kapatılınca ip bloklamalarda devreye girmiş, artık opendns ve türevi dns yöntemleri ile siteye erişilemez olmuştu. Ama biz buna alışmıştık, bizim için 3.sayfa haberinden farksızdı bu durum, artık umursamıyorduk bile.

2008′in ilk 109 gününde tam 102 site yasaklanmıştı. Ve bunun bir sonu yok… Yasaklanmalar durmadan devam ediyor, sözde internetimiz temizleniyor. Bizde bu gururumuz sayesinde her ay bir Dünya gazetesinde sansürcü ülke olarak manşet oluyoruz. Bu tanıtımı Kültür Bakanlığı milyon dolarlar harcasa yapamaz, farkındayım.

Kendi adıma ben artık sansürle yaşamayı öğrendim. Sizde buna alışsanız çok iyi olur…

İlgili Linkler:
Wikipedia / Sansür
Wikipedia / YouTube’a Türkiye’den erişimin engellenmesi

Şimdi -sıfırdan- bu blogda yazmaya başlamış biri olaraktan kısa bir giriş yapıyorum, ardından gerisi gelecektir zaten.

Giriş:
Bloglarla tanışmam, henüz blogların ne olduğunu bilmediğim bir dönemde başladı. Senelerden 2003 - 2004 olduğu dönemlerde kendi rumuzuma ait bir domain altında hayatımda gelişen olayları ve bunlara bakışımı gayet içten bir biçimde word programında yazmaya başlamıştım. Sonraları arkadaş vasıtasıyla aslında bunun adının blog, yapanlara da blogger dendiğini öğrendim. Ufak araştırmalar ve arkadaş yardımları ile ilk bloguma somut olarak Ağustos 2004’de başladım. O zamanlar genel olarak dinlediğim şarkıcılar ve gruplar hakkında yeni albüm detaylarını, karşılaştığım komik diyalogları, nette dolandığım sıralarda rastladığım olaylara ve gençlik ateşi ile (hala gencim o ayrı!) aşık olduğum kızlara dair duygu ve düşüncelerimi korkusuzca yazıyor, içimi döküyordum resmen.

Korkusuzca olması benim için çok güzeldi. umut adında biri olarak bir şeyler yazıyor, gayet samimi olarak bu işten keyif alıyordum. Yeri geldiğinde sevdiğim şarkıların şarkı sözlerini bile üşenmeden yazıyordum. Her gün yazmak gibi bir derdim vardı, okul ya da dershaneden çıkıp hemen yazacak bir şeyler düşünüyordum. Genelde düşününce de olmuyordu, yani en azından bende böyleydi.

Üzerinden günler, haftalar ve aylar geçmeye başladıkça arama motorları bloguma ziyaretçi yollamaya başladı. Zamanla bu grafik yazı yazma aralığımla doğru orantılı olarak yukarı çıkıyor, birilerinden övgü mesajları alıyordum. Aslında onlara da hep söyledim, ben farklı bir şey yapmıyorum. Hepimizin yaşadığı günlük hayatımdaki sıradan olaylardan bahsediyorum…

Fakat bu olayın bu kadar basit olduğuna kimseyi inandıramamış, hep bir farklı yazılar içeren mailler almıştım.

Bahsi geçen blogumda aşağı yukarı 4. seneyi doldururken bu blogun benden çok fazla şey götürdüğünü fark ettim. Aslında her şey gayet iyiydi, fakat hayatımdaki çoğu insanın (internetle haşir neşir diye tabir edebileceğim) artık benim ruhsal durumumu buradan takip ettiğini fark ettim. Bu çok kötü bir durumdu…

Belki de değildi, ama ben hala öyle olduğu düşüncesindeyim. Bu problem ilişkilerime bile yansıyor, az önce yazdığım durumlardan dolayı artık özgürce yazı yazamıyordum. Evet, özgürce yazı yazamıyordum.

Ben bunun sonunun ne olacağını düşündüğüm sıralarda türk telekom sponsorluğunda 3 aylık bir “internetsiz” süre geçirdim. İş yerinde internetim vardı evet, ama evimde internetim yoktu. Ve ilk arayı mecburi vermiş oldum. “İlk ara!”

Bu konuyu düşündüğüm süre zarfında yine yazımı yazarım, netim olunca hepsini yayımlarım diye düşünmüştüm. Bu benim kafama yatmıştı. Fakat teoride yatan bu düşünce biçimim pratikte hiçbir işe yaramamıştı. En yaratıcı olduğuma inandığım ve çenemin düştüğü sarhoş anlarımda bile hiçbir şey yazamıyor, yerine netsiz yazılamıyormuş bahanesini kendime kabul ettirmekle uğraşıyordum.

O 3 aylık süre zarfının ardından blogu kapatma kararı aldım. Sebepleri belliydi ve benim bu konuda yapabileceğim bir şey yoktu. Bir süre tepki ve sitem maili aldım, ama sonra unutuldu gitti. Hala o bloga giren birileri oluyor, tarihine bakmadan fikir içeren mailler atıyorlar ama o blog benim için sadece 17 yaşında başlayıp 21 yaşımda bitirdiğim bir günlük olarak kalacak. Bazı yazılarımı istemeyerek silip olduğu gibi bıraktım.

Ardından yazmadan durabileceğimi sandım. Aslında yazmak ve yazdığından tepki almak gibi iki duygunun bende yarattığı ya da yaratamadığı hazları hala anlayamıyorum. Yazamadan durabilirdim sanki… Ama asla öyle olmadı, kendimi kandırdım. Bir süre böyle idare ettim, sonra kendimle ikinci bir anlaşma yaptım. Yazayım, yine eskisi gibi olsun, ama adresi kimse bilemesin ve adımı kullanmayayım demiştim. Google’da bana elini atmasın, kimse elini süremesin. Aslında blog yazdığım dönemlere isim vermem gerekirse bu döneme mastürbasyon yazıları diyebilirim. Kendimi tatmin ettim sadece…

Bugün ise, yine rss readerımdan (reader diyorum kusura bakmayın, okuyucu tarzı bir kelime kullanmak içimden bile gelmiyor) takip ettiğim blogları okurken ve yorum yazarken bu duyguyu ne kadar özlediğimi fark ettim. Ne yapmaya çalışıyordum?

Bunun muhasebesini kendimde yaptığım sıralarda farklı bir blogdaki bir yazı bana bir tokat gibi çarptı. Yazı aynen şöyleydi;

Anonim değiliz. Kim olduğumuz ortada. Siz de saklamayın kimliğinizi. Adını, soyadını ve mail adresini yazma cesareti olmayanlara “korkak” diyoruz kısaca!

Bir saniye! Bende ad ve soyadımı kullanmayarak bir şeyler yazıyordum. Ama ben korkak değildim! Değilim!

İşte bu tokat beni kendime getirdi. Aslında ben korkaktım. Küfür içeren yazılarımın yer aldığı yazılarımı isim soyisimle yazmaya korkuyordum. Duygularımı gerçek kimliğimle paylaşamayacak kadar korkaktım. Hatta zamanında sevdiğim kız hakkında yazdığım yazıların altına adımı yazamadığım için korkaktım!

Kişisel gelişim sanırım böyle bir şey. Bugün gelen bu tokat beni bu aptal düşüncelerden kurtardı. Artık bir şeyin kararını verdim. Ben buyum; yazı yazmayı seven, bunlarda klasikleşmiş tabirleri kullanmayan, söyleyecek sözlerini yazarak ifade eden, sarhoşken saçmalamayı seven insandım. Üstelik sürekli kendini geliştiren, bunları paylaşmadan yaşayan bir insandım da.

Bu ayrım çok önemli gibi geliyordu bana. Sanki hep sarhoşken yazı yazınca (hep sarhoş örneği veriyorum ama, alkolik değilim inanın) üstüne bilişim dünyasından bir yazı yazamazmışım gibi geliyordu. Ne alakası var! İnternette yazı okuyan kullanıcı seçicidir, öyle olmak zorundadır. İçeriği kendi algısına ve zevklerine göre filtrelemelidir. Böyle olmalıdır. Düşününce bana böyle geliyor bunu anladım.

Özetle “umut diye biri” olarak ben tekrardan yazmaya başlıyorum. Yine okuyucu kaygısı gütmeden, fikirlerimi özgürce belirtebildiğim bu mecrada kaldığım yerden daha olgun olarak devam ediyorum. Eski blogumda yer alan benim ütopik düşüncelerimi de, reel olan sektörel ya da sosyal şeyleride yazacağım.

Ben yazacağım, kulak misafiri olmak isteyen olacak. Konsept bu, hep buydu. Ben blog’a her zaman ki gibi blog diye seslenecek ve ona derdimi anlatacağım.

Evet, bunu yapabileceğim.
Çünkü ben “korkak” değilim!

ben sizin yerinize bütün interneti gezer, size direk adresi bulurum icabında :F

http://twitter.com/eFENDy

bakmadan geçmeyin, görüşürüz.

umut.isbilir.org açılabilir, açılmayabilir, blog olabilir, olmayabilir.

zaman gösterecek. sırası var her şeyin?! :)